Internetowa Biblia 2000

(1) Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich. (2) Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne. (3) Cośmy słyszeli, i poznali, i co nam ojcowie nasi opowiadali. (4) Nie zataimy tego przed synami ich, którzy przyszłym potomkom swoim opowiadać będą chwały Pańskie, i moc jego, i cuda jego, które uczynił. (5) Bo wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim, (6) Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim; (7) Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego; (8) Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego. (9) Albo jako synowie Efraimowi zbrojni, którzy, choć umieli z łuku strzelać, wszakże w dzień wojny tył podali. (10) Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić. (11) Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał. (12) Przed ojcami ich czynił cuda w ziemi Egipskiej, na polu Soan. (13) Rozdzielił morze, i przeprowadził ich, i sprawił, że stanęły wody jako kupa. (14) Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu. (15) Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich. (16) Wywiódł strumienie ze skały, a uczynił, że wody ciekły jako rzeki. (17) A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu; (18) I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej. (19) A mówili przeciwko Bogu temi słowy: Izali może Bóg zgotować stół na tej puszczy? (20) Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu? (21) Przetoż usłyszawszy to Pan, rozgniewał się, a ogień się zapalił przeciw Jakóbowi, także i popędliwość powstała przeciw Izraelowi; (22) Przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego. (23) Choć był rozkazał obłokom z góry, i forty niebieskie otworzył. (24) I spuścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską dał im. (25) Chleb mocarzów jadł człowiek, a zesłał im pokarmów do sytości. (26) Obrócił wiatr ze wschodu na powietrzu, a przywiódł mocą swą wiatr z południa; (27) I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski; (28) Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich. (29) I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali. (30) A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich: (31) Tedy zapalczywość Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a przedniejszych z Izraela poraził. (32) Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego; (33) Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.

(Ks. Psalmów 78:1-33, Biblia Gdańska)