(1) Psalm Asafa Bóg nad bogami, Pan przemówił, wezwał całą ziemię od wschodu aż do zachodu słońca.
(2) Z samego Syjonu, z najpiękniejszej góry ukazał jasność swojego oblicza.
(3) Przybył i nie będzie już milczał. Przed Nim pojawia się ogień, który trawi wszystko, a wokół Niego - potężny wicher.
(4) Zwołuje z góry niebiosa i ziemię, by wydać na swój lud wyrok sądowy.
(5) Zwołajcie - mówi - tych, których miłuję, tych, co sprzymierzyli się ze Mną przez ofiarę.
(6) I ogłosiły niebiosa Jego wyroki, sprawiedliwe wyroki, a Bóg sam okazał się sędzią. Pauza
(7) Słuchaj, mój ludu, do ciebie mówię, Izraelu, przeciw tobie będę świadczył Ja, Bóg, który jestem twoim Bogiem.
(8) Twoja wina - to nie brak ofiar ani całopaleń, które zawsze były.
(9) Bo Ja nie żądam od ciebie cielców ani kozłów z twojej zagrody.
(10) Moje są bowiem zwierzęta w lesie i bezlik stworzeń mieszkających w górach.
(11) Znane mi jest wszelkie ptactwo niebieskie, moje jest wszystko, co porusza się w polu.
(12) Gdybym głód odczuwał, nic bym ci nie mówił, bo moja jest cała ziemia i wszystko, co ją napełnia.
(13) Ale czy trzeba Mi jeść mięso bawołów i pić krew dzikich kozłów?
(14) Ty, gdy składasz ofiarę, oddaj Bogu chwałę i spełnij w ten sposób to, coś przyobiecał Najwyższemu.
(15) A gdy będziesz w ucisku, wezwij Mnie na pomoc, a kiedy cię wyswobodzę, ty Mi cześć okażesz.
(16) Do grzesznika zaś tak Bóg powiedział: Po co wyliczasz moje przykazania? Czemu ciągle mówisz o moim przymierzu?
(17) Przecież ty nienawidzisz moich napomnień, a o moich słowach chcesz czym prędzej zapomnieć.
(18) Gdy spotkasz złodzieja, zawierasz z nim przyjaźń, i chętnie z rozpustnikami przestajesz.
(19) Z ust twoich wszelkie zło wychodzi, twój język ciągle zdrady knuje.
(20) Siadasz i oczerniasz własnego brata, oszczerstwa rzucasz na syna twej matki.
(21) Gdyś to wszystko czynił, a Ja milczałem, myślałeś, że jestem do ciebie podobny. Ale Ja cię ukarzę i postawię przed oczy wszystkie twoje winy.
(22) Zastanówcie się nad tym, wy wszyscy, którzy zapomnieliście o Bogu, bo będę musiał rozszarpać was na strzępy i nikt wam nie przyjdzie z pomocą.
(23) Wielbi Mnie ten, kto składa ofiary dziękczynne, temu zaś, który prostą drogą kroczy, ukażę moc Boga Zbawiciela.
(Ks. Psalmów 50:1-23, Biblia Warszawsko-Praska)
Internetowa Biblia 2000 v3.40 © 1994-2001