(1) Psalm Asafowi podany. Bóg nad Bogami, Pan mówił i przyzwał ziemię od wschodu słońca aż do zachodu jego.
(2) Objaśnił się Bóg z Syonu w doskonałej ozdobie.
(3) Przyjdzie Bóg nasz, a nie będzie milczał; ogień przed twarzą jego będzie pożerał, a około niego powstanie wicher gwałtowny.
(4) Przyzwie z góry niebiosa i ziemię, aby sądził lud swój.
(5) Mówiąc: Zgromadźcie mi świętych moich, którzy ze mną uczynili przymierze przy ofierze.
(6) Tedy niebiosa opowiedzą sprawiedliwość jego; albowiem sam Bóg jest sędzią. Sela.
(7) Słuchaj, ludu mój! a będę mówił; słuchaj, Izraelu! a oświadczę się przed tobą: Jam Bóg, Bóg twój Jam jest.
(8) Nie będę cię z ofiar twoich winił, ani całopalenia twego, które są zawsze przedemną.
(9) Nie wezmę z domu twojego cielca, ani z okołu twego kozłów.
(10) Albowiem mój jest wszelki zwierz leśny, i tysiące bydła po górach.
(11) Znam wszystko ptastwo po górach, i zwierz polny jest przedemną.
(12) Będęli łaknął, nie rzekęć o to; bo mój jest okrąg ziemi, i napełnienie jego.
(13) Izali jadam mięso wołowe? albo pijam krew kozłową?
(14) Ofiaruj Bogu chwałę, i oddaj Najwyższemu śluby twoje;
(15) A wzywaj mię w dzień utrapienia: tedy cię wyrwę, a ty mię uwielbisz.
(16) Lecz niezbożnemu rzekł Bóg: Cóżci do tego, że opowiadasz ustawy moje, a bieżesz przymierze moje w usta twoje?
(17) Ponieważ masz w nienawiści karność, i zarzuciłeś słowa moje za się.
(18) Widziszli złodzieja, bieżysz z nim, a z cudzołożnikami masz skład twój.
(19) Usta twoje rozpuszczasz na złe, a język twój składa zdrady.
(20) Zasiadłszy mówisz przeciwko bratu twemu, a lżysz syna matki twojej.
(21) Toś czynił, a Jam milczał; dlategoś mniemał, żem ja tobie podobny, ale będę cię karał, i stawięć to przed oczy twoje.
(22) Zrozumiejcież to wżdy teraz, którzy zapominacie Boga, bym was snać nie porwał, a nie będzie ktoby was wyrwał.
(23) Kto mi ofiaruje chwałę, uczci mię; a temu, który naprawia drogę swą, ukażę zbawienie Boże.
(Ks. Psalmów 50:1-23, Biblia Gdańska)
Internetowa Biblia 2000 v3.40 © 1994-2001