(1) Przedniejszemu śpiewakowi pieśń Dawidowa.
(2) Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego; w dzień zły wybawi go Pan.
(3) Pan go będzie strzegł, i żywić go będzie; błogosławony będzie na ziemi, ani go poda na wolę nieprzyjaciół jego.
(4) Pan go posili na łożu niemocy jego; wszystko leżenie jego odmieni w chorobie jego.
(5) Jam rzekł: Panie! zmiłuj się nademną, uzdrów duszę moję, bom tobie zgrzeszył.
(6) Nieprzyjaciele moi mówili źle o mnie: Kiedyż wżdy umrze, a zginie imię jego?
(7) Jeźli też który z nich przychodzi, aby mię nawiedził, tedy na zdradzie mówi; serce jego zgromadza sobie nieprawość, a precz odszedłszy roznosi.
(8) Społem przeciwko mnie szepczą wszyscy, którzy mię mają w nienawiści, a myślą złe o mnie,
(9) Mówiąc: Pomsta się nań za niezbożność wylała, a iż się położył, więcej nie wstanie.
(10) Także i ten, z którymem żył w pokoju, któremum ufał, który chleb mój jadał, podniósł piętę przeciwko mnie.
(11) Ale ty, Panie! zmiłuj się nademną, a podnieś mię, i oddam im.
(12) A przez to poznam, że się kochasz we mnie, gdy się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój ze mnie.
(13) Ale ty w niewinności mojej wesprzesz mię i postawisz mię przed obliczem twojem na wieki.
(Ks. Psalmów 41:1-13, Biblia Gdańska)
Internetowa Biblia 2000 v3.40 © 1994-2001