(1) A była wszystka ziemia jednego języka, i jednej mowy.
(2) I stało się, gdy wyszli od wschodu słońca, znaleźli równinę w ziemi Senaar, i mieszkali tam.
(3) I rzekł jeden do drugiego: Nuże naczyńmy cegły i wypalmy ją ogniem: i mieli cegłę miasto kamienia, a glinę iłowatą mieli miasto wapna.
(4) Potem rzekli: Nużeż, zbudujmy sobie miasto i wieżą, której by wierzch dosięgał do nieba, a uczyńmy sobie imię; byśmy się snać nie rozproszyli po obliczu wszystkiej ziemi.
(5) Tedy Pan zstąpił, aby oglądał miasto ono, i wieżą, którą budowali synowie ludzcy.
(6) I rzekł Pan: Oto lud jeden, i język jeden tych wszystkich; a toć jest zaczęcie dzieła ich, a teraz nie zabroni im nikt wszystkiego, co zamyślili uczynić.
(7) Przetoż zstąpmy, a pomieszajmy tam język ich, aby jeden drugiego języka nie zrozumiał.
(8) A tak rozproszył je Pan stamtąd po obliczu wszystkiej ziemi; i przestali budować miasta onego.
(9) Przetoż nazwał imię jego Babel; iż tam pomieszał Pan język wszystkiej ziemi; i stamtąd rozproszył je Pan po obliczu wszystkiej ziemi.
(10) Teć są rodzaje Semowe: Sem gdy miał sto lat, spłodził Arfachsada we dwa lata po potopie.
(11) I żył Sem po spłodzeniu Arfachsada pięć set lat, i spłodził syny i córki.
(12) Arfachsad też żył trzydzieści i pięć lat, i spłodził Selecha.
(13) I żył Arfachsad po spłodzeniu Selecha cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki.
(14) Selech zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Hebera.
(15) I żył Selech po spłodzeniu Hebera cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki.
(16) I żył Heber trzydzieści lat i cztery, i spłodził Pelega.
(17) Żył też Heber po spłodzeniu Pelega, cztery sta lat, i trzydzieści lat, i spłodził syny i córki.
(18) Żył też Peleg trzydzieści lat, i spłodził Rehu.
(19) I żył Peleg po spłodzeniu Rehu dwieście lat, i dziewięć lat, i spłodził syny i córki.
(20) Także Rehu żył trzydzieści lat, i dwa, i spłodził Saruga.
(21) I żył Rehu po spłodzeniu Saruga dwieście lat, i siedem lat, i spłodził syny i córki.
(22) Sarug zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Nachora.
(23) I żył Sarug po spłodzeniu Nachora dwieście lat, i spłodził syny i córki.
(24) Także Nachor żył dwadzieścia i dziewięć lat, i spłodził Tarego.
(25) I żył Nachor po spłodzeniu Tarego sto lat i dziewiętnaście lat, i spłodził syny i córki.
(26) I żył Tare siedemdziesiąt lat, i spłodził Abrama, Nachora i Harana.
(27) A teć są rodzaje Tarego: Tare spłodził Abrama, Nachora i Harana. Haran zaś spłodził Lota.
(28) I umarł Haran przed obliczem Tarego ojca swego, w ziemi narodzenia swego, w Ur Chaldejskiem.
(29) I pojęli Abram i Nachor sobie żony: imię żony Abramowej było Saraj, a imię żony Nachorowej Melcha, córka Harana, ojca Melchy, i ojca Jeschy.
(30) A była Saraj niepłodna, i nie miała dziatek.
(31) Wziął tedy Tare Abrama syna swego, i Lota syna Haranowego, wnuka swego, i Saraj niewiastę swoję, żonę Abrama syna swego; i wyszli społu z Ur Chaldejskiego, aby szli do ziemi Chananejskiej; a przyszli aż do Haranu, i mieszkali tam.
(32) I było dni Tarego dwieście lat, i pięć lat; i umarł Tare w Haranie.
(Ks. Rodzaju 11:1-32, Biblia Gdańska)
Internetowa Biblia 2000 v3.40 © 1994-2001